DAG 9 & 10
Onze laatste volledige dag in Benin stond in het teken van de slavenhandel, maar begon met een verdere kennismaking met de vodunreligie en de symboliek van onder meer de slang.
Na het ontbijt reden we naar het centrum van Ouidah, waar gids Hippolyte ons opwachtte bij een indrukwekkende, 600 jaar oude baobab. Hij vertelde het verhaal van een vrouw die zich in het Sacred Forest, het Heilige bos, had verstopt om aan haar belagers te ontsnappen en daar beschermd werd door pythons. Ook een gevluchte koning zou op die manier gered zijn. Sindsdien worden pythons hier vereerd en speelt de Python Tempel een belangrijke rol.
Volgens de Vodun-traditie legden we vervolgens onze rechterhand op de baobab en onze linkerhand op ons hart om een wens te doen. Na een rituele handwassing kregen we zelfs een levende python rond onze nek gelegd.
In het Sacred Forest gaf een andere gids ons meer uitleg bij verschillende standbeelden en rituelen. We leerden er ook het verschil tussen een vodun aanhanger en een geïnitieerde. Daarna bezochten we het museum Fondation Zinsou, een museum van hedendaagse kunst.
Na het middagmaal begon een confronterend deel van de dag. We volgden het pad van de slavenhandel langs verschillende historische plekken. Onze gids bracht de geschiedenis op een pakkende manier tot leven. In de verzengende hitte probeerden we ons een beeld te vormen van wat mensen hier zo’n 300 jaar geleden moesten doorstaan.
Gevangen genomen mensen werden aan elkaar vastgeketend en wekenlang opgesloten in donkere ruimtes. Vervolgens volgde een maandenlange, mensonterende overtocht over de oceaan, opeengepakt als sardines, richting Amerika, Brazilië of Haïti. Velen overleefden deze reis niet.
We wandelden langs de Route des Esclaves, waar slaven kilometers ver werden voortgedreven en verhandeld als koopwaar. Wie te zwak was, werd zonder pardon achtergelaten of levend begraven. We passeerden onder meer de plek met de “boom van de vergetelheid” en de “boom van terugkeer”, symbolische haltes op een pad zonder terugkeer.
Aan het einde van deze route bereikten we de Porte de Non Retour. Van daaruit werden de sterksten in kleine boten naar de grote schepen gebracht die hen voorgoed weggevoerden. In totaal zouden naar schatting zo’n 16 miljoen mensen gedeporteerd zijn, waarvan een groot deel de overtocht niet overleefde.
Bij het monument namen we nog een groepsfoto als afsluiter van deze intense en indrukwekkende dag. Nadien bezochten we een kleine souvenirmarkt, waarna we terugkeerden naar ons verblijf voor een laatste gezamenlijk avondmaal.
De volgende dag was het tijd voor de laatste momenten in Benin. Abibu Laye, de stedenbandcoördinator van Pèrèrè, had nog de reis gemaakt om onze laatste dag nog te vergezellen.
We werden nog verwacht op de Belgische ambassade in Cotonou, waar de ambassadrice Sandrine Platteau en de Attaché van ontwikkelingssamenwerking Willem Vancutsem ons bijzonder hartelijk ontvingen. Het werd een warme en aangename babbel waarin we samen terugblikken op onze ervaringen en de sterke banden die de voorbije periode alleen maar gegroeid zijn.
Hierna trokken we nog naar een marktje in de stad om onze laatste centjes uit te geven aan souveniertjes, kleine tastbare herinneringen aan een groots avontuur. Niet veel later was het dan echt tijd om afscheid te nemen.
Afscheid van Benin … een land dat voor velen van ons een bijzonder plekje in het heeft veroverd. De ontmoetingen, de verhalen en de warmte van de mensen zullen ons nog lang bijblijven.
DAG 8
We konden genieten van een vrij in te vullen voormiddag, wat voor de meeste betekende: wat langer slapen, lekker ontbijten en een plonsje in het zwembad, want de zee is verboden terrein wegens te gevaarlijk!
In de namiddag trokken we naar Grand-Popo, waar onze gids ons meenam op het water naar de mangroves. Deze zijn van onschatbare waarde: ze vormen een natuurlijke barrière tegen orkanen, en ze halen grote hoeveelheden CO2 op, wat bijdraagt aan de bescherming van het klimaat. Ook hier in Benin merken ze duidelijk de gevolgen van de klimaatverandering. De temperaturen worden extremer en het regenseizoen wordt merkbaar korter.
Na de mangrove vaarden we verder naar een eiland waar op een inventieve manier manueel zout werd gewonnen. We konden het hele proces volgen gaande van slib tot zout. Dagelijks werd door de vrouwen van het eilandje tot 12 kg zout gewonnen. Per 6 kg moest een oven 3u warm gehouden worden, wat in deze hitte bijna onmenselijk is. Nog op het eiland mochten we proeven van kokosmelk vers uit de kokosnoot alsook het vruchtvlees ervan.
Vandaar ging het weer het bootje in naar een Voodoo eiland. Daar werden we uitgebreid ingelicht over deze religie waarin zuiverheid voorop staat. Opvallend al de hele week hoe in Benin alle religies zo open met elkaar samenleven. De boodschap van gelijkheid, van openheid is hier zo aanwezig!!!
Na deze stop gingen we opnieuw de boot in naar la bouche du roi. De monding van een meer dan 400km lange rivier die ontspringt in de bergen in Togo. Momenteel zijn er zandopspuitingen bezig om de strandzone te beschermen.
Van daaruit vaarden we terug naar onze startplaats. Het idee om de schildpadden nog te zien mochten we laten schieten omdat de duisternis was ingetreden.
Het voorstel om in de avond nog een debat te voeren over Voodoo lieten we aan ons voorbij gaan, maar we genoten van het avondmaal en het gezellig samenzijn om de dag af te sluiten.
DAG 6-7
Onze tweede volledige dag in Pèrèrè begon eenvoudig, met stokbrood en confituur als ontbijt. Daarna vertrokken we naar het volgende project dat door Anzegem wordt ondersteund.
We bezochten een coöperatie dat door 17 vrouwen wordt gerund en waar sojakaas werd gemaakt. De sojabonen werden eerst tot meel vermalen. Vervolgens werd er water toegevoegd, afkomstig uit een waterput die door onze gemeente werd gefinancierd. Ook het gebouw waar het malen en de opslag plaatsvindt, is met steun van de gemeente gerealiseerd. Daarna werd het mengsel boven een open vuur gekookt tot een dikke brij. Deze brij ging vervolgens in een doek, waar ze werd gefilterd. Wat overbleef, was de uiteindelijke kaas. Van deze kaas werden kleine bollen gemaakt, die een rode kleurstof kregen. Nadien worden ze verkocht op de lokale markten. Wij kregen de kans om een stukje van de warme kaas te proeven. Heerlijk! Het is een prachtig project dat de lokale bevolking echt vooruit helpt. Dankzij de opbrengst van de kaasverkoop kon er bijvoorbeeld een leerkracht worden aangeworven om de kinderen onderwijs te geven.
Daarna werden we op het gemeentehuis ontvangen door de burgemeester en het volledige gemeentebestuur. Na wat speeches kreeg iedereen van de delegatie een kostuum in de plaatselijke klederdracht. Dan werden we op brommers door het dorp tot diep in de brousse gereden. Daar was een mausoleum van Saka Yerima, de plaatselijke vrijheidsstrijder die vocht tegen de Franse kolonisten. Hij werd daar op 31 december 1897 neergeschoten en zijn vrouw werd toen ook vermoord. Ze liggen daar samen begraven en zijn helden van het verzet.
Na het middagmaal in het klooster bezochten we nog twee plaatselijke basisschooltjes. Het eerste is verbroederd met De Bergop in Tiegem. De kinderen voerden een lokale dans uit en zongen liedjes waaronder het Beninees en Belgisch volkslied. Daarna kregen we een rondleiding. We zagen o.a. de bankjes die De Bergop geschonken heeft. In de klassen zaten er tot 80 leerlingen en moesten ze met 3 of 4 zo een bankje delen. Ook op de tweede school, waar De Verrekijker in Grijseloke met verbroederd is, werden we hartelijk verwelkomd. Daar hebben de oudste leerlingen een tuintje waar ze kunnen tuinieren.
Daarna wandelden we naar een bedrijfje waar Spirulina werd gemaakt. Spirulina is een soort blauwgroene alg die groeit in water en bekend staat als echte superfood. Het zit boordevol eiwitten, vitaminen en mineralen. We kregen uitleg over het productieproces.
De algen worden gekweekt in grote waterbakken en vervolgens dagelijks geoogst . Daarna worden ze uitgeperst in de vorm van spaghettislierten. Die worden gedroogd en vervolgens vermalen tot poeder. Dat poeder wordt vervolgens in capsules verpakt dan in capsules gegoten en verpakt.
Na het avondeten in het Klooster waren we nog uitgenodigd aan het gemeentehuis. Daar speelde een bandje en dansten we samen met de gemeenteraadsleden en de plaatselijke bevolking. De sfeer zat er goed in!
Nadien kregen we nog een extra maaltijd aangeboden, waarna we meer dan voldaan terugkeerden naar het klooster.
‘s Morgens na het ontbijt werden we nog verrast met een prachtig afscheidslied gebracht door de weeskinderen en een cake die ze gebakken hadden voor een bon retour.
De stedenband coördinator van Pèrèrè, Abibu Laye kwam nog voor een laatste keer kans om ons nog mee te nemen naar de gebedsdienst die het einde van de Ramadan inluidde. Ze hadden zich vergist van uur en de dienst was reeds gedaan, maar we zagen de imam nog kort en vonden de burgemeester nog in de massa om nog even dag te zeggen. Een leuk en kleurrijk afscheid van ons verblijf in Pèrèrè.
We zijn echt ondergedompeld geweest en hebben zoveel mooie mensen en projecten leren kennen, Er worden hier mooie stapjes gezet met een grote impact. We hebben Pèrèrè in ons hart gesloten!
Wat toen volgde was een lange reisdag van zo’n 800 km naar het zuiden. Er werd een Bingo voorzien om de rit wat op te vrolijken. Het was dus rondkijken of we een vrouw op een fiets, reclame van coca cola, een soldaat, … zagen.
Geruime tijd werden we nog begeleid door de politie die ons in Pèrèrè ook altijd goed had begeleid. Ongeveer iedere 100 km werden ze afgelost.
‘s middags stopten we in een typisch wegrestaurant waar we letterlijk voor een appel en een ei een lokale maaltijd konden nuttigen. Daarna gingen we weer verder over wegen vol putten. We hebben hele goede chauffeurs maar 1 grote put kon niet ontweken worden. We werden stevig door elkaar geschud. Ons busje bleef ok, maar het bagagebusje was door de klap zijn reservewiel verloren, na een tijdje was het hersteld en kon ook die weer aansluiten.
Iedereen was blij eens we rond 21u heelhuids in Ouidah aankwamen. Daar nuttigden we nog een lekker avondmaal en gingen we slapen na een lastige rit.
DAG 5
Na het bijzonder hartelijke onthaal van de vorige avond is het de komende 48 uur tijd om de betekenis en inhoud van de stedenband tussen Anzegem en Pèrèrè te mogen ervaren. Het worden twee dagen die enorm veel indruk zullen nalaten.
Het leven in het klooster waar we onderdak vonden was al meteen heel confronterend op materieel maar meer nog op menselijk vlak. Warmte, verbondenheid, vriendelijkheid, tomeloze inzet, het maakte een diepe indruk zeker als je bij het ochtendgloren al schreiende weeskindjes op een tapijt in een schamele ruimte ziet en hoort liggen.
Na het ontbijt vertrokken we eerst nog voor een nieuwe onderdompeling in de tradities van koningen. Opvallend hoeveel eerbied er is voor voor religieuze koningen. We werden ontvangen zowel in Pèrèrè als in Nikki. In Pèrèrè was het “paleis” een eenvoudig gebouw. In Nikki was er een nieuw paleis en had de koning een grotere uitstraling. Deze koning, Bio Bougue, stond duidelijk hoger in aanzien. Telkens verliep het bezoek op een te vergelijken wijze en bij wijze van aanvaarding kregen we telkens een colanoot, een plaatselijke vrucht.
Na het bezoek aan de koningen hielden we in Nikki nog even halt aan het nieuwe voetbalstadion, schril contrast met de vele voetbalpleintjes in de lokale dorpjes, maar toch nog niet op het niveau van onze stadions in de jupiler pro league. Vervolgens ging het weer richting Pèrèrè. Omdat we in een oranje zone vertoefden kregen we ook permanent politie begeleiding tijdens ons verblijf in Pèrèrè en directe omgeving, hoewel we nooit een onveilig gevoel hebben gehad.
Na het middagmaal in het klooster trokken we eerst naar het plaatselijke medisch centrum. Daar werden we heel erg geraakt door de schaarscheid aan middelen en de tomeloze inzet van die ene dokter (voor 75000 inwoners) en het verzorgend personeel. Extra hulp is zeker noodzakelijk. Het valt moeilijk in woorden te vatten wat dit aan impressie teweeg bracht.
Volgende stap was een bezoek aan het college. Ook hier werd duidelijk dat de middelen beperkt zijn. Toch probeert men ook hier de jongeren onderwijs mee te geven. De roep naar extra mogelijkheden is ook hier aannemelijk. Om een voorbeeld te geven. Er is een labo maar er zijn geen producten om de leerlingen praktische ervaring te laten opdoen. Ook hier bewondering voor de inzet van alle betrokkenen.
Nog was de dag niet voorbij, maar de betekenis en zinvollheid van onze stedenband werd minuut duidelijk en het gaat in twee richtingen. Van ons naar hen maar ook van hen naar ons en er is nog een lange weg te gaan om de toekomst verder in de juiste richting te krijgen met de erkenning van de eigenheid en leefwereld van iedereen.
Na het college stond er nog één halte op het programma: het afvalproject. De voorbije jaren zijn daar al mooie stappen gezet, dus onze verwachtingen lagen best hoog. Bij aankomst werden we echter toch wat teleurgesteld. Door problemen met de vergunning heeft het project een stap terug moeten zetten. Er werd afgesproken om dit samen verder op te volgen en te bekijken hoe het project opnieuw vooruit kan.
Daarna keerden we terug naar het klooster, waar we net op tijd waren om de mis bij te wonen, voor wie dat wilde. Na een kwartier viel plots de elektriciteit uit, waardoor we de rest van de avond in het donker doorbrachten. Na het eten kregen we de kans om de meisjes uit het weeshuis beter te leren kennen. Sommigen van ons gingen zelfs slapen met een prachtig gevlochten kapsel. Gelukkig ging de elektriciteit net voor slapengaan weer aan, iets waar we heel blij mee waren, want zo konden we dankzij de ventilator toch genieten van een iets koelere nacht, wat geen overbodige luxe is bij de hoge temperaturen.
DAG 4
We begonnen de dag, zoals reeds de gewoonte, met een lekker ontbijt. Daarna stond onze gids voor de voormiddag, prins Thierry, ons al op te wachten om ons mee te nemen naar de rotsheuvel van Dassa. Boven op de rots moest normaal gesproken de koning van deze regio zitten, maar die was jammer genoeg ziek vandaag. Vroeger beklommen mensen deze berg om hem om een gunst te vragen, bijvoorbeeld genezing van een ziekte. Werd hun wens vervuld, dan moesten ze een offer brengen aan de koning. Als je dat niet deed zou je nachtmerries krijgen van slangen. Vroeger werd een koning die stervende was naar boven getrokken en veranderde die in een slang. Na het nemen van wat foto’s in uitgeholde rotsen daalden we net als die slang de berg af.
Daarna gingen we door naar de indrukwekkende Cathédrale de Notre Dame d’Arigbo, een bijzonder bedevaartsoord dat jaarlijks zo’n 100.000 pelgrims aantrekt. De plek ademt rust en devotie, en heeft een unieke band met het bekende Franse Lourdes: achter het gebouw werd namelijk een rots geplaatst die rechtstreeks uit Lourdes werd meegebracht. Bij het Mariabeeld op het terrein kan je een stukje van deze rots aanraken, wat voor veel bezoekers een moment van bezinning en verbondenheid betekent.
Tijdens ons bezoek hebben we er ook een kaarsje laten branden, een klein maar betekenisvol gebaar voor iedereen die ons dierbaar is. Achter de rots leiden trappen naar boven. Daar ontdek je de kruisweg, een serene plek die uitnodigt tot reflectie en stilte.
Op het domein staat ook een rond gebouw dat dienstdoet als kerk. Hier worden vieringen gehouden, beschut tegen de hitte. Dit gebouw werd gefinancierd door het Vaticaan, omdat het klimaat het moeilijk maakte om religieuze diensten in openlucht te organiseren. Alles samen maakt deze plek tot een bijzondere combinatie van geloof, geschiedenis en internationale samenwerking.
Na de maaltijdsoep waren we klaar voor de laatste etappe naar Pèrèrè. Wat eerst een vlotte dag leek, werd plots onderbroken door pech onderweg. Ons bagagebusje kreeg pech en kon niet meer verder. Er werd snel gehandeld en de bagage werd herverdeeld. Na een uurtje konden we weer verder met 1 busje minder dat wachtte op een wisselstuk.
Toen we Pèrèrè binnenreden, werden we feestelijk onthaald door een officiële delegatie, begeleid door paarden en het ritmische geluid van trommelaars. We stapten uit de busjes en trokken samen in een kleurrijke stoet door de stad.
Aansluitend richtte de burgemeester het woord aan ons: de delegatie werd van harte welkom geheten en er werd grote dankbaarheid uitgesproken voor de stedenband. Dit werd beantwoord met warme woorden van dank voor de hartelijke ontvangst, namens onze delegatie. We voelen ons hier dan ook bijzonder welkom.
Daarna begaven we ons naar het klooster, waar ons een kamer werd toegewezen. We genoten er van een gezellige avondmaaltijd en sloten de dag af met nog even na te kaarten.
DAG 3
Na een vroeg en lekker ontbijt verlieten we Cotonou om Ganvié te gaan bezoeken. Een stad volledig op het water. De naam betekent “we zijn gered” en verwijst naar de bevolking die hierheen vluchtte om aan de slavenjagers te ontsnappen.
Voor we op het meer gingen, bezochten we eerst een lokale markt die bestond uit 2 delen. Een deel waar de vrouwen de vis verkochten die hun mannen op het 150 km2 grote meer hadden gevangen. Daarnaast was er een klassiekere markt, waar ook de Voodoo religie weer aanwezig was, er werden onder andere schedels van verschillende dieren verkocht die dan gebruikt worden voor de rituelen.
Daarna was het tijd om op het meer te gaan. 2 houten motorbootjes vervoerden ons op het immense meer. We voeren langs verschillende viszones die met takken waren afgebakend en bezochten een kleine wachthut op het water. Daar verbleef een bewaker die ‘s nachts luisterende naar de activiteit van de vissen en zo bepaalde wanneer en in welke zones er gevist mocht worden. Van onze gidsen, Eric en Boniface, kregen we nog veel uitleg over het vissersleven in het grote paaldorp. Daar leerden we in een authentieke paalwoning ook vlechten met een soort riet. We bezochten dan verder het paaldorp waar we een lekkere maaltijd aangeboden kregen. Na dit heel interessante bezoek aan Ganvié reden we verder richting Dassa-Zoumé.
Onderweg stopten we op een plek waar een lokale motorbende ons al stond op te wachten. Op hun brommers begeleidden ze ons over zanderige, stoffige wegen door het bos richting de mangroves. Daar lagen twee krakkemikkige bootjes klaar voor een tocht door het gebied. Het duurde even voordat we konden vertrekken, en onderweg moesten we flink hozen om de lekkende boten drijvende te houden. Het uitzicht was indrukwekkend: we genoten van de rust, de geluiden van de vogels en hoorden zelfs iets dat op een pauw leek . Daarna sprongen we weer op de brommers, die ons door verschillende dorpjes brachten waar kinderen ons enthousiast toewuifden. Een hele leuke rit! Helemaal bestoft kwamen we weer aan bij onze busjes. Die brachten ons over hobbelige wegen naar ons verblijf in Dassa-Zoumé. Daar konden we nog lekkere kip of konijn eten en nog nagenieten in een gezellige lounge van een fris drankje.
Wat een prachtige en zeer avontuurlijke dag !
DAG 2
Na een lekker en uitgebreid ontbijt dat ons nog even toelaat om rustig te wennen aan het leven in Benin kunnen we starten met de eerste echte dag van onze inleefreis. Cotonou is de economische hoofdstad van Benin, Porto Novo de politieke officiële hoofdstad.
De eerste korte wandeling bracht ons naar de bank om CFA af te halen, de plaatselijke munt. Vervolgens trokken we naar een basiliek. Ondanks de warmte trokken we in groep verder voor een wandeling van 3km naar een schitterend beeld “de amazone”. Een lof aan de vrouw in de rol die ze had in de bevrijding van Benin. Tijdens de wandeling trokken we ook even de overdekte groenten- en fruitmarkt en hielden we geregeld halt voor een noodzakelijke drankpauze. Water, water, water…
Over de middag konden we genieten van een eerste typische maaltijd.
Vervolgens trokken we naar Porto Novo en kregen we een beeld onderweg van de vele kleurrijk geklede mannen en vrouwen die zich vooral verplaatsen met motortaxi’s, Zémidjans. In de stad zagen we eerst het oude en het nieuwe, in aanbouw zijnde, parlementsgebouw. Daarna trokken we naar de Moskee waar de imam ons hartelijk te woord stond. Vervolgens nog even naar een lokale markt waar heel wat typische stoffen na het nodige onderhandelen werden aangekocht.
Tot slot brachten onze chauffeurs terug naar het hotel waar de meesten voor het avondmaal nog even de hitte verdringen met een duik in het zwembad.
Een fijne eerste dag met al heel wat indrukken!
DAG 1
We moesten vroeg uit de veren, we verzamelden om 6u aan het Gemeentepunt voor wat een dag van reizen en wachten ging worden. Tijdens het wachten leerden we elkaar als groep wat beter kennen en weten we nu dat er een generatiekloof zit tussen mensen met gsm in hoesje dat toeklapt en een gewone cover.
Op het vliegtuig waren we alvast goed omringd door een delegatie van vzw Revivi, zij organiseren medische missies in verschillende Afrikaanse landen waaronder Benin. Ze gaan er de komende 2 weken verschillende operaties uitvoeren.
Eens geland rond 18u30 werden we voor een eerste keer overvallen door de warmte. Nog even door de paspoort en gele koorts controle, onze bagage oppikken en dan werden we opgewacht door de Anzegemse stedenbandcoördinator Gielke, de burgemeester van Pèrèrè monsieur Mama Chabi Arouna, de vorige burgemeester die nu parlementair is, monsieur Abdoulaye Alassane en de coördinator van de stedenband monsieur Abibu Laye Bio Taïrou
We voelden ons onmiddellijk welkom en het was een hartelijke eerste kennismaking tussen de burgemeesters. Eens in hotel werden we nogmaals officieel verwelkomd.
Om de dag af te sluiten konden we nog gezellig genieten van pizza en voor sommigen al even kennis maken met het lokale biertje ‘La Béninoise’. We kijken alvast uit naar morgen om te beginnen aan onze ontdekking van Benin en meer specifiek Cotonou en Porto Novo.
Volg hier ook onze facebookpagina
Persbericht inleefreis (12/03/2026)
Op zaterdag 14 maart vertrekt een groep van inwoners op een tiendaagse inleefreis naar Pèrèrè, de partnergemeente van Anzegem in het Afrikaanse Benin. De reis kadert binnen de stedenband die Anzegem sinds 2018 onderhoudt met Pèrèrè en focust op ontmoeting, wederzijds leren en mondiale solidariteit.
De groep bestaat uit vijftien inwoners, begeleid door drie personen. Het gezelschap is erg divers: jong en minder jong, koppels en individuen, leden van de werkgroep en andere geëngageerde inwoners.
Ook het gemeentebestuur is vertegenwoordigd, met onder meer burgemeester Pauline Van Marcke en schepen Davy Demets, aangevuld met enkele leden van de gemeente- en OCMW-raad en het Bijzonder Comité Sociale Dienst. Samen met de andere deelnemers zullen zij zich ter plaatse verdiepen in internationale samenwerking en duurzame ontwikkeling.
De deelnemers stelden zich kandidaat na een oproep in Aktiv/website en nemen de reis volledig op eigen initiatief, waarbij zij hun eigen reis- en verblijfskosten dragen.
Blikverruimende ervaring
De inleefreis is geen klassieke vakantie, maar een kennismaking met het dagelijkse leven in Pèrèrè. Op het programma staan ontmoetingen met het lokale bestuur – extra bijzonder omdat Pèrèrè sinds februari een nieuwe burgemeester heeft – en bezoeken aan scholen en het gezondheidscentrum.
Daarnaast maken de deelnemers kennis met verschillende projecten binnen de stedenband. Zo is er het afvalproject, waarbij huishoudelijk afval georganiseerd wordt opgehaald om de leefomgeving te verbeteren. Wat startte als pilootproject zal uitgebreid worden naar andere wijken in Pèrèrè. Ook vrouwengroepen die maniok verwerken tot meel en sojabonen tot sojakaas krijgen ondersteuning. Die initiatieven versterken niet alleen de positie van vrouwen, maar ook de lokale economie.
Cultuur en geschiedenis
Naast het inhoudelijke luik is er ook ruimte voor cultuur en geschiedenis. De groep bezoekt onder meer Ouidah, met de slavenroute en de ‘Porte du Non-Retour’, de python-tempel en in Cotonou het indrukwekkende Amazonebeeld. Deze momenten bieden ruimte voor reflectie over het koloniale verleden en de bredere mondiale context waarin de stedenband zich situeert.
Wederzijds leren
Anzegem en Pèrèrè zijn sinds 2018 met elkaar verbonden via een stedenband. Pèrèrè is een van de 77 gemeenten in Benin, gelegen in het departement Borgou, en is qua oppervlakte bijna even groot als West-Vlaanderen. De samenwerking heeft als doel kennis en ervaringen uit te wisselen tussen lokale besturen, ambtenaren en inwoners. Wederzijds leren staat daarbij centraal.
De stedenband focust op thema’s zoals lokale economie, milieu en gender. Wat in Benin gebeurt, werkt ook door in Anzegem: scholen engageren zich, jongeren worden bewuster en inwoners ervaren hoe kleine acties, ook lokaal, een verschil kunnen maken over grenzen heen.
